به اميد روزی كه در اين جهان ِ ويران ، 

نه باشد غم ِ نان و نه باشدبيم ِ جان

       نوروزتان خجسته باد 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

در بولعجب گل خانه اي 

گل ها به خاج مي زنند 

   بر كاكل خرزه گان 

زي بنده تاج مي زنند

   سرو و سمن در سلسله 

سوي حصاري مي برند

   بر قامت زرد خزان

   برچسب كاج مي زنند 

   سوداگران بوي گل  

صد حُجره بر پا كرده اند 

   بر دامن گل چهره گان

   چوب حراج مي زنند

  شاهنشهان رنگ ها 

طيف ريا گسترده اند 

   زاغ و زغن بگرفته و 

   رنگ دراج مي زنند

   يوزان كوهستان كنون 

دندان به خزكي مي كشند

  بر استخوان كركسان 

   زيور ز عاج مي زنند

   در ابتداي گردنه  

گردن كشيده خزعلان

   بر آهوان بي رمق 

   باج و خراج مي زنند

  در گنبد و گل دسته ها 

بانگ اذاني نيست  ، نيست

  مرغان خوش خوان سحر

   بانگ علاج مي زنند

           *   *   *

   غنچه نمی دهد نفسدر برهوتِ این قفس

   شعر نمی تراود ازسینه ی آسمانِ کَس

   زرد ِ خزان ِ روی ِ ما رخصتِ گل نمی دهد

   لوت ِ لب ِ بهار بین در تب و تاب و ملتمس

   شاخه نمی شود جواندر خفقان ِاین خزان

   تیغ ِ  لکاته اینچنین کرده  بهار را  هَرَس

كاش مي شد

تبسمي اجاره كرد

مشق هاي گريه را

ورق  ورق

خط زد 

پاره كرد

   *   *   *

كاش مي شد

قهقهه كبك را

با ناي كرنا

نوشت

استعاره كرد

   *   *   *

کاش می شد

دردِ چشمِ  کُنار را 

دانه دانه 

چید

چاره کرد

   *   *   *

كاش مي شد

دست در دست بابونه ها  

  به مسجدسليمان و

  چاه ِ نمره يك *

نقب زد

فوراني دوباره كرد

روزي  سرد

در امامزاده اي  بي بضاعت

تيمم  مي كنم 

بر شقايق ِ پلاسيده اي

                              زرد

سكوتي سهمگين

  مي ژولد

زنگُله ها ي مناجات ِ  مريد ِ خسته را

ركعت آغازين

مي شكند 

در هجوم ترديدها

از خانه هاي خالي مندليف

سراغ قبله را  

آرام

آرام

 نمی دانم انسان موجودیست غیر اجتماعی یا اجتماع پدیده ایست غیر انسانی،

اما میدانم سمفونی زندگی پر است از سکوت و فاصله و ندرت لحظاتِ پر اهمیت!

و میدانم خستگی و خلوتِ با خویشتن حق همه ی انسان هاست - گرچه خارج

از قواعدِ نامستدل باشد .

  به کدام ستاکِ سپید می اندیشی ؟

   درختِ کالِ من !

   تا فرصتی هست

  نام ام را

   با قلمی بی جوهر 

      بر  ابرها بنويس

   که تا چشم کار میکند

     ن

         ی

              س

                    ت

                         م

                              !

   با گیسوانی سپیدتر از یاس

   و شکوفه هایی

   پُر از بیمِ تگرگ

  درختِ کالِ من !

   سایه ام را بیاویز

   به شاخه ی بلوطی

   که لهجه ی کبک ها را

   بیاد دارد هنوز

   بگذار

   بگذار بخوابم

   تا چشمانم پُر شود

   از رویای خواب

   و دلم

   از سکوتِ فریادی

   که خالی کند جهان را

   ز رقصِ عقربه ها

   درخت کال من !

   اگر در آسمان

   فقط

   تک درختی بود

                     و

   چشمه ای

   هرگز

    پرنده ای به زمین باز نمی گشت ! 

دیوارها هم اگر پاشنه داشتند در این خانه نمی ماندند!

                                                               ( سریا داودی)

این سروده تقدیم است به سریا داودی عزیز

با سری آسیمه

با دلی غم زده و

 پایی لنگ

می گریزم

 از این خانه ی تنگ

می زنم بر  دریا

دل سودایی گم کرده ره بد آهنگ

تا کجا ؟؟

تا دوزخ !

تا به افق

تا سر کوه و ته دشت

تا بدانجا که به گوشم نرسد

ناله و بنگ

مي گريزم ، از اين خانه ي تنگ

می گريزم ، از اين خانه ي تنگ

از خوابِ آشفته ی تاک های هزاران ساله می آیم

چون ماهِ مست

دل به جذر و مد این جهان نمی دهم

از چشمانِ ملتمسِ ِکدام نیشکر بگویم ؟

به هنگام آتش بازی

یا از سکوت ِنجیبانه ی کدام گندمزار ؟

به وقت هجوم ملخ ها

 قیامت ؟

از دستانِ پلاسیده ی مادرم آغاز می شود

و پیرهنِ ِ شوریده ی پدرم

 به تموز

 دلم ؟

نگفته ام  اما

پنجره هایش می لرزد

آنگاه که دیوانه ای به کوچه پرسه می زند

با پاره سنگی در دست

و من

دستارم را به خدا تعارف می کنم

برای اشک هایش

-------------------------------------

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   نقاش

 

 

پلک میزنی

 

به صبح

 

نقاش نگاهت می شوم

 

میزنی به خواب 

 

 دستپاچه می شود خدا 

 

و کائنات

 

 روی دستش می ماند

 

تا صبح

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هفت توی بی کجا 

 دل

به ستاک ریشه در هفت توی بی کجا می آویزم

با یادهای سرخ

رمه های بی سوار 

دل به مهمیز باد سپرده اند  

تا من

در تاراج پا افزار پدری ام

پا در کفش نسیم کنم

این روزگار

تا بوده

آسیمه به حجله میرود

که هلال ماه

پا در رکاب چهارده نمی نهد

از ستارگان کی ماند *

باز پرسید !

*در  زبان  بختیاری  به  "پیر دختر"  میگویند   "کی مند" 

که  در  واقع  همان  "کی ماند"  است .